Viskroketten – Psarokeftedes

Maart roert nog even zijn staart, gelukkig maar voor een paar dagen, we hebben de regen hard nodig, ik kan me niet herinneren ooit zulk een warme maart maand gekend te hebben hier in Ano Pedina.
Met zon gaan we april in, april, van het Latijnse ‘aperire’, wat ‘openen of ontsluiting zou betekenen, de aarde opent zich om nu zaden en plantgoed te laten groeien, lente een nieuw begin.
De lente zal zich niet meer laten verdrijven, de aarde is opgewarmd, heel veel bomen staan in bloei, andere bomen krijgen voorzichtig hun eerste groene blaadjes, vogels laten van zich horen net als alle poezen en katers.
Liefde in de lucht, we kunnen er niet meer omheen, gelukkig niet alleen voor de vogels en poezen.
We kregen een telefoontje van een trouwe gast van ons, een Amerikaanse dame, 80 jaar jong, die al jaren in Griekenland woont en hier altijd gewerkt heeft op een universiteit en nu al lang van haar pensioen geniet.
Haar achternaam verraad haar Nederlandse voorvaderen, ondanks dat ze in Amerika is geboren.
Ze is nooit getrouwd en draagt nog steeds deze Nederlandse achternaam.
Ze belde of we misschien na Pasen een mooie kamer vrij hebben voor 1 nacht, ja, gelukkig dat hebben we, daar is ze zo blij mee dat ik die meteen voor 2 nachten mag boeken. Er komt een goede vriend van haar uit Amerika, en ze wil de Zagori laten zien. Voorzichtig vraag ik of ze een tweepersoonskamer wil boeken, wat we niet van haar gewend zijn, ‘ja graag’ zegt ze ‘een prachtige tweepersoonskamer, want ik ben ontzettend verliefd’!
Dat wij daar van mee mogen genieten, onderdeel van mogen uitmaken, dat dit mooie huis, wat 160 jaar oud is, een paar mensen mag herbergen die samen 160 jaar oud zijn!
Dat is toch om blij van te worden, om je bijna net zo gelukkig te voelen als zij, dat liefde geen leeftijd, geen grenzen, geen geur, geen macht, geen beperkingen, geen taal kent.
Dat komt door de lente, die dit jaar zo vroeg haar intrede deed, waar we ook allemaal van mogen genieten, de liefde die wel kleur kent.
Op een dag, heel lang geleden, begonnen de kleuren van de wereld te ruzien. Alle beweerden de beste te zijn, de meest belangrijke, het nuttigste, de favoriete.
Groen zei:” Het is duidelijk dat ik de meest belangrijke ben. Ik ben de kleur van leven en hoop. Ik ben gekozen voor het gras, bomen en bladeren.
Zonder mij zouden alle dieren sterven. Werp een blik over het land en je zal zien dat ik in de meerderheid ben.”
Blauw zei: “Jij denkt alleen aan de aarde, maar vergeet de lucht en de zee niet. Het is het water dat de basis legt voor leven. Het vormt de wolken vanuit de diepe zee. De lucht geeft ruimte, een vredig gevoel en sereniteit. Zonder mijn vrede zouden jullie niks betekenen.”
Geel grinnikte: “Jullie zijn allemaal zo serieus. Ik breng vrolijkheid, fleurigheid en warmte in de wereld. De zon is geel. En elke keer als je naar een zonnebloem kijkt, glimlacht de wereld. Zonder mij zou er geen plezier zijn.”
Orange begon ook haar eigen lof te uiten: “Ik ben de kleur van gezondheid en kracht. Ik mag dan wel schaars zijn, maar ik ben kostbaar, want ik dien de noodzaak van het menselijk leven. Ik draag de meest belangrijke vitaminen. Denk eens aan wortelen, pompoenen, sinaasappels en mandarijnen. Ik hang hier niet constant rond, maar als ik de lucht vul met zonsondergang, is mijn schoonheid zo groot, dat niemand meer denkt aan een van jullie.”
Rood kon er niet langer tegen en riep: “Ik ben de heerser van jullie allemaal. Ik ben de kleur van het bloed – levensbloed. Ik breng het vuur in het bloed.
Ik ben bereid te vechten voor een doel. Ik ben de kleur van gevaar en van moed. Zonder mij zou de aarde net zo leeg zijn als de maan. Ik ben de kleur van passie en liefde, de rode roos, de kerstster en de papaver.”
Paars strekte zich tot zijn volle lengte. Hij was erg lang en sprak met grote pracht: “ Ik ben de kleur van het koningschap en macht. Koningen, leiders en bisschoppen hebben altijd mij gekozen, want ik ben het teken van autoriteit en wijsheid. De mensen twijfelen niet aan mij! Ze luisteren en gehoorzamen.”
Uiteindelijk sprak Indigo, veel rustiger dan de anderen, maar met net zoveel vastberadenheid: “Denk aan mij. Ik ben de kleur van de stilte. Je merkt me bijna niet, maar zonder mij zijn jullie maar oppervlakkig. Ik sta voor gedachten en reflectie, schemering en diepe wateren. Jullie hebben mij nodig voor balans en contrast, voor het gebed en innerlijke rust.”
En zo gingen de kleuren verder met opscheppen, ieder overtuigd van zijn eigen superioriteit. Hun geruzie werd luider en luider. Ineens was daar een verbluffende flits van een helder bliksem. Donder rolde en knetterde. Regen viel meedogenloos. De kleuren krompen in elkaar van schrik, en kropen dicht tegen elkaar voor troost. Tijdens de herrie begon de regen te spreken: “Jullie dwaze kleuren, onderling vechten en proberen de rest te overtreffen. Weten jullie dan niet, dat ieder van jullie is gemaakt voor een speciaal doel, uniek en anders? Geef elkaar een hand en kom naar mij.”
De kleuren deden wat ze werd gezegd, ze gaven elkaar een hand en verenigden zich.
De regen ging verder: “Vanaf nu, als het regent, zal ieder van jullie zich uitrekken door de lucht in een grote boog vol met kleuren, als een herinnering dat jullie allen samen in vrede kunnen leven. De regenboog zal staan voor de hoop van morgen.”
We zijn alle bijzonder en uniek, en we hebben allemaal een doel. Dus laten wij, iedere keer als het regent, en de regenboog verschijnt, ons herinneren elkaar te waarderen. Want dat is het enige doel wat we allen gemeen hebben. Heb elkaar lief!!!

Recept: Viskroketten – Psarokrokettes

500 gram diepvrieskabeljauw ontdooid, van graat en vel ontdaan.
4-5 sjalotjes gewassen en fijngesneden
250 gram zelfrijzend bakmeel
2,5 dl bier
1 ei
Een half bosje gewassen en fijngesneden platte peterselie
Een half bosje gewassen en fijngesneden dille
Zout en peper
Mais of zonnebloemolie

De ontdooide en goed uitgelekte kabeljauw met de vingers in zo klein mogelijke stukjes trekken, zoveel mogelijk ontdaan van graat en velletjes.
De fijngesneden en goed gewassen sjalotjes bij de vis doen, het licht geklopte ei en bier toevoegen, hierover de bloem zeven, wat zout en peper en heel goed mengen zodat het een mooi luchtig deeg is geworden, niet te dik, het moet niet van de lepel lopen, dan is het dun, wat bloem toevoegen, indien te dik, voorzichtig wat bier er bij doen. Het vismengsel voor een half uur afgedekt in de koelkast laten rusten.
Een vingerdikke laag olie in een pan verwarmen, als de olie voldoende verwarmt is, met een soeplepel het deeg in de hete olie laten glijden en de kroketten goudbruin en gaar laten bakken, als de olie niet heet genoeg is duurt het te lang voor ze gaar worden en nemen ze teveel olie op, bij te warme olie worden de kroketten te bruin en zijn niet gaar van binnen, dus hou de temperatuur van de olie in de gaten.
Laten uitlekken op een schaal met keukenpapier, en lekker warm serveren met een gekookte groente, zoals wortel, broccoli of bloemkool, kleine courgettes, en/of aardappels met olie en citroen, of een verse salade.
Zelfs diegenen die niet van vis houden smullen van deze viskroketten, ook kinderen zijn er gek op.
In Griekenland worden deze kroketten veel gegeten met een skordalia als bijgerecht, een soort knoflook-saus gemaakt van brood, olijfolie en knoflook, of een koude aardappelpuree met veel knoflook en olijfolie.