Mei – Dag van de Arbeid

Maar ook viering van de lente, een dag om bloemen te plukken en bloemenkransen van te maken.
Vandaag was ik weer even op de begraafplaats, we hadden een memorial van Jiajia Janoula, die vorig jaar april is overleden. De overledenen worden meestal begraven binnen 24 uur na het overlijden. Na 40 dagen is er de eerste memorial en dan is er een grafsteen op het graf geplaatst en na één jaar is er nog een memorial.
Cremeren komt in Griekenland nog maar heel weinig voor. Er is een crematorium in Athene en een tweede wordt gebouwd in Thessaloniki.
De begraafplaats in Ano Pedina groeit letterlijk uit zijn voegen en is een paar meter groter gemaakt. Geen eenvoudig karwei, alleen maar rotsen en steen. Het grotendeel van de (oorspronkelijke) bewoners van de dorpen is bejaard. Niet allemaal nog bewoners van de Zagori, maar jaren geleden waren ze dat wel dus willen ze graag begraven worden in ‘hun’ dorp.
Wat me vandaag opviel was dat iets minder dan de helft van de overledenen ouder was dan 90 jaar, iets minder dan de helft was ouder dan 80 jaar, één was pas 59 en twee waren er in de 60, en een paar waren er in de 70. Je kunt dus concluderen dat de mensen hier oud worden, het is gezond leven in de Zagori.
Dat heeft onder andere met de natuurlijke en gezonde voeding te maken, ondanks het feit dat al deze oude mensen drie oorlogen (1940, de Italianen die probeerden Griekenland te veroveren via west Griekenland, ’40-45, Hitler die het overnam van Mussolini en daarna, als klap op de vuurpijl ‘46-49 de burgeroorlog) hebben meegemaakt. Dus zoveel jaren was er ook niet altijd voldoende of goede voeding te vinden en natuurlijk was er veel angst en stress. Maar altijd leefden ze dicht bij de natuur, en haalden ze veel voeding, kruiden en planten uit de natuur.
Men at weinig vlees, peulvruchten werden juist veel gegeten, linzen, kikkererwten en bonen werden/worden hier ook verbouwd. Olijfolie was er niet maar wel boter van schapen- en geitenmelk. Net als yoghurt en verse kaas en natuurlijk de fetakaas die vrij zout werd gemaakt om een heel jaar te kunnen bewaren.
Een ieder wist wat te gebruiken bij ziektes, botbreuken of ongemakken, het werd uit de natuur gehaald en de natuurlijke chemie deed zijn werk.
Die kennis is grotendeels verloren gegaan, maar de kruiden, bloemen, bloesems, bomen en planten zijn er nog steeds. Gelukkig voor ons, en wat fijn dat we nu de mogelijkheid hebben om onze kennis te vergroten.
Vandaag het een en ander over de paardebloem, het zal u duidelijk zijn dat ik niet alle kennis bezit en de informatie soms ook uit boeken haal. Maar inmiddels heb ik wel heel veel ervaring opgedaan wat betreft het gebruik van kruiden en planten.
Vandaag heb ik de kennis/informatie gehaald uit Jekka’s complete kruidenboek en het kruidenboek van Ingrid. De recepten zijn deels uit eigen keuken.
Paardebloem – Taraxacum officinalis, ook bekend als paardensla, molsla, konijnengroen, pissebed, stinkbloem, brievenbesteller, pluimbol of canckerbloemen.
De zeer algemene paardebloem is een van de beste geneeskrachtige kruiden, die eens te meer bewijst dat onkruid slechts een plant is ‘die groeit op plekken waar hij niet gewenst is’. Hij komt algemeen voor in alle gematigde streken door de hele wereld en gedijt op stikstofrijke grond, zelfs tot op een hoogte van 2000 meter!
De Arabieren gebruikten het arsenijgewas al in de 11e eeuw, terwijl het door de Chinezen al in 659 beschreven werd. Bij apothekers was het voorradig als Herba taraxacon of Herba urinari, net als de volksnaam pissebed, een verwijzing naar de vochtafdrijvende werking.
Wat is er veel te vertellen over de paardebloem, hoop dat ik u niet ga vervelen want ik ga het allemaal vermelden.
De paardebloem is niet bepaald populair bij tuinders. In het algemeen geldt dat aanwijzingen over het telen van paardebloemen overbodig zijn, want de meeste mensen willen alleen maar weten hoe ze er vanaf komen. De beste tijd om ze op te graven (met wortel en al) is in het vroege voorjaar.
Oogst – Pluk het blad naar wens om vers te eten en bloemen om wijn en siroop van te maken als ze helemaal uit zijn. De wortel kan gedroogd worden in het najaar. Voor één ding is de paardebloem niet geschikt, ze zijn niet te gebruiken als snijbloem, ze sluiten namelijk zodra ze in water worden gezet.
Heilzame werking en geneeskracht – Alle delen van de paardebloem zijn geneeskrachtig en kunnen zonder risico gebruikt worden. De plant wordt beschouwd als een van de beste remedies voor nier- en leveraandoeningen. Het blad werkt sterk urinedrijvend en de wortel mild laxerend. De latex (melksap) in het blad en de stelen is zeer effectief bij het verwijderen van likdoorns en wratten. Wrijf dagelijks het sap uit de plant op de aangetaste plek.
Dus kort gezegd zijn de volgende heilzame werkingen toegeschreven aan de paardebloem: Vochtafdrijvend, -zuiverend, –antibacterieel, –laxerend, -tegen wratten, – bij gewrichtsklachten, -bij lever-, gal- en urinewegaandoeningen.
Ander gebruik – Van paardebloem kan een uitstekende plantenmest gemaakt worden. Het gewas bevat grote hoeveelheden minerale bestanddelen, alle van grote waarde voor de opbouw van plantaardige organismen. Haal 3 planten met wortel, bloem en blad uit de grond, doe ze in een pan en giet er 1 liter kokend water overheen. Zet een deksel op de pan en laat het mengsel 30 minuten trekken. Zeef de vloeistof. Deze mest werkt het best als hij meteen gebruikt wordt.
Culinair – Zowel de bladeren als de wortel worden van oudsher tot heerlijke gerechten verwerkt. In het voorjaar geldt een salade van paardebloemblad (molsla) als bloedzuiverend. Van de bloemen maken we siroop, heerlijke wijn of likeur en de wortel, gedroogd en geroosterd is een bekende koffievervanger.